Perfil de ศิขรินทร์Si+K+Ar+In ---> Sr+I+H+A...FotosBlogListasMás  |  Herramientas Ayuda |
|
30 junio Journeyโว้ย!!!
โลกทำไมมันช่างโหดร้ายเช่นนี้!!!
ฟ้าทำไมไม่ประทานแรม2GBมาเสียบที่คอมพ่อซักตัวน้อ
ทำไรทีต้องรอโปรแกรมไวรัส(กระผมว่ามันนั่นแหละไวรัส)สแกนไวรัสเสร็จก่อน
และ มันเป็นโปรแกรมแบบอัตโนมัติทุกครั้งที่เปิดเครื่องทั้ง3โปรแกรม
จะปิดก็ไม่ได้ หาไม่เจอ และหามาเป็นปีแล้ว
แถมตอนกำลังพิมพ์เนี่ย มันยังสแกนไม่เลิกเลย
จบการบ่น
- -
วันนี้ไปสอบลัดเข้าค่าย4มา
แหม ขอสอบมันก็ไม่ยากกว่าที่คิดนะ แต่ไม่ได้เตรียมตัวไป
ก็แบบว่าล่ะ กะไปสดเหมือนตอนค่าย2 ค่าย3
แล้วก็แห้วเหรียญคือบทสรุปของความสด
แต่ก็นะ ได้สัมผัสบรรยากาศเดิมๆ
ยังไม่เคยลืม ว่าตอนที่จะสอบค่าย1รู้สึกยังไง คิดอะไร
เหมือนคนแก่เลยอ่ะนะ มานั่งนึกถึงความหลัง
ใครอ่านแล้วคิดว่าไม่มีส่วนร่วมก็อ่านต่อไปเถอะนะครับ จะได้ไม่มาเสียเที่ยว
....กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว....
(คิดว่าจะใช้สำนวนแบบนิทานประกอบภาพนะ)
ตอนนั้นมีเกรียนคนหนึ่ง ชื่อว่าบิ๊ก แม่เรียกว่าไอ้อ้วน กำลังเรียนม.4
ในการปิดเทอมก่อนขึ้นม.4นั้น เขาได้ไปเรียนกวดวิชาเคมีมา
ก่อนที่จะไปเรียนนั้นเขาคิดไว้แล้วว่า...จบม.3จะเล่นเกมอยู่บ้าน
แต่แล้วก็มีบัญชา มาจากมารดา ให้ไปศึกษา ที่กวดวิชา chemอาจารย์อุ๊
โดยผู้มอบแสงสว่างนี้คือพี่ปาล์ม ตอนนั้นเซ็งพี่ปาล์มมาก
แบบว่า"บอกแม่ผมทำไมครับว่ามันมีที่เรียน ไม่อยากไป จะเล่นเกมๆๆ"
แต่แล้วเขาก็ไปเรียนโดยดี แต่ก็ยังมีเงื่อนไขว่า"เกิน1วิชา ไม่เรียน"
แต่พอกลับมาเขาก็สามารถใช้สิ่งที่เรียนมาในการเรียนเคมีได้ดีเยี่ยม
จนวันหนึ่ง จุดเปลี่ยนของชีวิตก็มาถึง
ทั้งโฆษณาจากรุ่นพี่ และอาจารย์ที่แนะนำแกมบังคับไห้ลงสอบซะ
ก็ได้ตัดสินใจลงสอบโอลิมปิควิชาการสอวน.ค่าย1
ตอนแรกกะจะลงชีวะ แต่ก็มีหลายคนบอกว่า"คุณไม่เหมาะกับชีวะ"
ก็แปลไทยเป็นไทยว่า ไอ้ควาย ไปลงเคมีไป๊
ก็นะ ชอบชีวะ แต่ดันถนัดเคมีก็เลยลง
ตอนไปเขียนไปสมัครก็เขียนผิด อาจารย์ก็เลยขุ่ว่า...
"เดี๋ยวไม่ให้สอบเลยหนิ อิอิ"อาจารย์หน้ายังสาวกล่าว
"แล้วอาจารย์จะเสียใจครับ"นักเรียนหน้าอย่างแก่สวนกลับทันควัน
และเวลาก็ผ่านไป ไม่มีการติวจากรุ่นพี่ มีแต่อาจารย์
อาจารย์ก็ไม่อยากสอน เพราะสอนไปก็เหนื่อยเปล่า รุ่นก่อนมันได้3
รุ่นนี้มันจะได้ถึงครึ่งคนรึเปล่ายังไม่แน่ใจ
แต่ไอ้บิ๊กมันก็ได้ตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่ เขาตั้งใจมาก
เพราะเขาอยากให้รุ่นพี่คนหนึ่งเห็นความสามารถ เขาจึงลงสอบโอฯ
ติววันสุดท้ายก่อนสอบ
เขาได้ขอร้องให้อาจารย์สอนจนถึงวินาทีสุดท้าย
ท่ามกลางบรรยากาศที่เรียกว่าอึมครึม กดดัน รีบเร่ง เคร่งเครียด
และสีหน้าของแต่ละคนรวมทั้งอาจารย์บอกว่า "หนูอยากกลับบ้าน~"แล้วโว้ย!
และพอผ่านการสอนปริมาณสารสัมพันธ์ที่ไม่ถึง30นาทีจบ
"(มึง)จะเอาเรื่องอะไรอีกล่ะฮึ ศิขรินทร์"อาจารย์วราภรณ์กล่าว
เพื่อนๆก็กดดัน ก็เลยจบการสอนเพียงเท่านั้น
วันสอบ...
ก็เอาหนังสือเคมีทั้งหมดยัดใส่กระเป๋าเอาไปเป็นเครื่องราง
แล้วก็วิ่งเล่นบนตึกเอาเหงื่อเล่นๆ ไร้สาระมาก ปัญญาอ่อนสุดๆ
แล้วก็นั่งสอบ ข้อสอบปริมาณสารสัมพันธ์เยอะมาก อ่านก็ไม่เน้น
ก็เลยคิดสูตรสดๆในห้อง ได้PV=nT แบบว่าเอาสูตรมารวมกัน
ไม่มีRซะงั้น ก็เลยหมดใจมากพอสอบเสร็จ ทำข้อสอบเต็มเวลา
ตอนสอบเสร็จโอ๊ตมันมาพูดว่า"ไปด้วยกันนะบิ๊ก" อ๊อเหรอ...ไปก็ไป
ตอนนั้นรู้สึกว่าตัวเองแห้วละ ก็เลยไปปรับทุกข์กับท่านศิริชัย
กะว่าจะปรับให้มันลดลง แต่ท่านศิริชัยก็ช่วยจูนให้มันแรงขึ้น
"(กู)บอกเธอแล้วว่าให้ลงฟิสิกส์ เนี่ย มันไม่เชื่อครู"แม่ง...
แล้ววันเวลาก็ผ่านไปถึงวันประกาศผล
ไม่ได้รู้เลยว่าประกาศวันนั้น แบบว่าไม่ใส่ใจมาก เย็นวันนั้นอยู่บ้าน
เภาเป็นคนโทรมาบอก ตอนที่กำลังกินข้าวอยู่ จำได้ดีเลยเพราะว่า...
ตอนนั้นกำลังคุยกับแม่เรื่องพี่ปาล์ม พร้อมกับ(เศษ)ซี่โครงหมูที่ติดฟัน
"เฮ้ย บิ๊ก มึงได้ที่1ว่ะ"เภากล่าวด้วยน้ำเสียงแบบว่าเซ็งๆ
"เออๆๆ เดี๋ยวกูออกไปดูด้วย"เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเซ็งกว่า...กำลังกินแซบๆ
พอไปถึงก็พบชื่อตัวเองถูกพิมพ์อยู่หลังเลข1 ตอนนั้นคิดได้แค่ว่า...
"แม่งเรียงไงวะ ตามชื่อโรงเรียนรึเลขที่สอบ"ตอนนั้นมันมาเป็นคู่ๆ
แต่พอดูก็ อ่าว...มีเพื่อนอีกโขยงนึงอยู่ ก็สบายใจที่ไม่ได้ติดคนเดียว
วันต่อมาอาจารย์ก็มาบอกว่ามันเรียงตามคะแนน ความรู้สึกก็...
ได้ไงวะ?
หลายวันต่อมาก็มีการประกาศหน้าเสาธง ให้หลังมาเกือบ3อาทิตย์
มีเด็กคนนึง เป็นเกรียนม.2/1มันกล่าวว่า"หน้าแบบงี้ติดด้วยเหรอ"
ตอนนั้นกำลังรีดเร้นจักรไปที่เท้า พูดในใจว่า"ฝ่าเท้าพิฆาตเกรียน!!!"
แต่ก็เป็นอ.ก็พูดชื่อเขาพอดี ไอ้นั่นก็รอดตัวไป จักระก็ลงพื้นแทน ดังตั้บๆๆ
"ศิขรินทร์ ศรีหาญ ได้รับการคัดเลือกให้เข้าอบรมในสาขาเคมีค่ะ"
"เขาได้ที่1ด้วยนะคะ"ไอ้เกรียนอ้าปากค้าง เออ!หน้าอย่างกูนี่แหละ
ตอนนี้มันอยู่ม.4 ยังจำหน้ามันได้แม่นเลย เหอะๆ ไม่ใช่ใครหรอก
หึหึหึ
ตอนนั้นเขามองไปทางม.6ห้องที่7 แต่ต้นมะขามก็บังซะมิด
คำนับล้านวิ่งไปมาในสมอง กลั่นกรองออกมาได้ว่า...
"พี่เมย์ครับ ผมทำได้แล้วครับ"แต่ก็ได้แค่คิด เพราะเขาไม่หล่อ ไม่มีสิทธิ์พูด
แต่ในใจเขาก็รู้ดีว่าเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นในอนาคตคงไม่ธรรมดา
แต่จะทำไงได้ ก็ดันติดไปแล้วนี่หว่า คงต้องมีเส้นทางที่ต่างออกไป
จบองค์1:ปฐมบทของการเดินทาง
เรื่องเล่าของเกรียนฝึกหัดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
"ไอ้อ้วน"ยังต้องฟันฝ่าอุปสรรคอีกมากมาย ทั้งเรื่องงานและอาหารการกิน
พี่เมย์จะรับรู้มั้ย อ.ศิริชัยจะว่าอย่างไร ต้นมะขามจะขยับหนีหรือไม่
ติดตามชมได้ใน "...The story of the BiG(.H.):อ้วน+ไม่หล่อ ขอเป็นพระเอก..." 23 junio ปัดฝุ่นเอาล่ะ
อัพเรียกแขกซะหน่อย
ขออภัยทุกท่านที่กระผมปล่อยปะละเลยสเปซนี้มานานแสนนาน
เนื่องด้วยเหตุผลบางประการ
เอาล่ะ
ถ้าไม่รังเกียจก็เข้ามาบ้างนะ...เพราะหลังจากนี้จะพยายามอัพบ่อยๆ
เพราะกระผมหาทางออกให้กับชีวิตได้แล้ว
อืม
ที่ลบข้อความเก่าๆทิ้ง เพราะ เห็นว่ามันโหดร้ายต่อสุภาพชน ผู้ดีและสตรีมีครรภ์ไม่ควรอ่าน
อาจทำให้ลูกท่านหน้าโหดกว่าบิ๊กได้(อ่าหึ้ย...)
ครั้งนี้เป็นครั้งแรกของปีที่อัพสเปซ จึงขออภัยที่ไร้สาระด้วย
ขอเวลาศึกษาสเปซของชาวบ้านท่านอื่นก่อน ว่ามันสมควรจะมีข้อความแบบไหน
งั้น
ประเดิม
...
ตอนนี้ห้องเราก็กำลังขยันขันแข็ง อ่านหนังสือกันเต็มที่ แต่ทำมั้ย...กระผมจึงมิได้อ่านกับเขาบ้าง
เซ็งแม่กับพ่อ ไม่รู้จะเอาอะไรนักหนา
ก็อย่างว่าแหละ ในกมลสันดาน กระผมมันก็มิใช่เด็กเรียนอยู่แล้ว
ที่มันฮึดขึ้นมาหน่อยก็เพราะห่วงอนาคต+อยากโชว์พาวพี่เมย์ ก็แค่นั้น
แต่พอเครื่องร้อนได้ที่ คะแนนเกินคณะที่อยากได้แล้ว ก็บังเกิดความคร้านในอารมณ์
แล้วก็ส่งผลให้ แสดงพฤติกรรมดังที่ทุกท่านเห็นเช่นในปัจจุบัน
อยากเป็นหลายอย่างนะ คณะที่เลือกไว้ก็คงเภสัชฯ(พอลุ้นๆ) ถ้าไม่ได้ก็เอาคณะวิทย์เคมี(ติดชัวร์)
เหอๆๆ ปานนั้นยังจะอยากได้พสวท.กับเขา ก็อยากนะ อุดมการณ์ใช่ แต่ความสามารถไม่ถึงมั้ง
ขี้เกียจ+บุคลิกไม่ให้
ไม่ได้อิจฉาที่เขามีงานทำแน่นอน ได้เรียนสูงฟรีๆ พ่อแม่ภูมิใจ แค่อยากได้ปลดปล่อยความสามารถได้แค่นั้น
ความฝันมีหลายแบบ แต่ถ้าจะเอาดีทางนี้ กระผมก็มีอีกฝัน
"จะทำระเบิดที่รุนแรงที่สุดในจักรวาล"
แต่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่มีอะไรแรงกว่านิวเคลียร์ฟิวชันหรอกครับ
จะมีก็แต่เร่งให้มันแรงขึ้นไปอีก
แต่ก็คงต้องรอให้คนเข้าไปอยู่ในดวงอาทิตย์ได้ก่อน ค่อยว่ากัน
ครั้งแรก(ของปี)ก็พอหอมปากหอมคอ พอได้อัพกับเขาบ้าง
ก็ขอตั้งกฎนะครับ
"ทุกข้อความในนี้เอาไปคุยกันได้ แต่อย่าให้ถึงหูพ่อแม่" เพราะกระผม(กู)อาจซวยถึงขั้น
ขนาดที่ไม่มีสิทธิ์เลือกคณะเรียนเองได้ และเป็นคนวิกลจริตที่ฆ่าคนแล้วไม่มีความผิด อย่างแน่นอน
ก็คงจะพูดกับคนที่นำข้อมูลไปทูลพ่อแม่ ญาติ และคนรู้จักของพ่อแม่ของกระผม ได้แค่ว่า
"ควย! มึงทำชีวิตกูพัง"
อย่าทำเลยนะครับ คืดซะว่าบิ๊กขอร้อง |
|
|
