ศิขรินทร์'s profileSi+K+Ar+In ---> Sr+I+H+A...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Si+K+Ar+In ---> Sr+I+H+Ar+N2007-hexalashone(14) ---> 6/1'50เลขที่14 |
||||||||||||||
|
October 17 แจ้งเกรดให้ผู้ปกครองทราบวันนี้ไปเรียนก็ปกติ...ไปถึงโรงเรียนก็เกือบสาย...ตามปกติ
กลับบ้านมา...แม่ทำกับข้าวให้กิน...ตามปกติ
เปิดคอม ดูคลิบสาระแนที่เพิ่งโหลดมา
ดูไปดูมาสักพัก แม่ก็เปิดประตูเข้ามาถามว่า
"เกรดออกเท่าไหร่" แม่ถามน้ำเสียงประมาณว่า "กูรู้แล้วๆ แค่กูอยากฟังอีก"
"3.45" กระผมบอกไปตามความจริง
ที่จริงเกรดมันก็ออกตั้งแต่ต้อนเดือนละ แต่ใจไม่กล้าพอ
"เกือบที่สุดท้ายเลยสิ" แม่ถามด้วยความคิดที่ว่าประชากรมีความหนาแน่นที่4.00
"น้อยที่สุดได้2.9" ตอนนั้นคิดถึงไอ้นิว ไม่ใช่พิสวาสนะ
"ก็นั่นแหละ แล้วสูงสุดได้เท่าไหร่" แม่ถามด้วยความรู้ทางสถิติที่มีแค่เบื้องต้น
คือ...รู้แค่ว่ามันมีขอบบนกับขอบล่าง แต่ไม่คิดค่าเฉลี่ยทุกชนิดรวมถึงจำนวนประชากร
"4.00" ตอนนั้นคิดถึงพวกเพื่อนๆประเภทน้ำยาล้างห้องน้ำที่ขวดสีม่วงๆ
"ได้เกรด3กี่ตัว" แม่ถามด้วยความเป็นครูที่ลืมไปแล้วว่าเกรดขนาดนี้จะมีปัจจัยอะไรบ้าง
"ได้2ด้วย" กระผมโฆษณาด้วยความที่ในชีวิตไม่ค่อยได้2 เลยออกจะเห่อสักหน่อย
มีสังคมม.1-2เทอมแรก คณิตม.3เทอมแรก คณิตม.6เทอมแรก ได้2.5ชีวะม.6เทอมแรก
"คณิตอาจารย์กิตติกุลใช่มั้ย" อาจารย์ดังจนถึงขนาดแม่ของกระผมรู้จักนี่ไม่ธรรมดา
คือถามเพื่อไม่ให้การสนทนาหยุดนิ่ง ไม่มีความจำเป็นทางด้านการสื่อความหมาย
"ไม่ไหวละ ทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะ" กระผมก็ได้แต่คิด "สมัยม.ปลายแม่เคยได้เกรดเกิน2มั้ย?"
"เพื่อนเค้าได้ตั้ง4.00 แล้วส่วนใหญ่ได้เท่าไหร่" แม่เริ่มนึกได้ว่าประชากรมีมากกว่า3คน
"น่าจะ3.7-3.8" ผมกะคร่าวๆไป เพราะไม่ค่อยมีคนบ่นเกรดเฉลี่ย แค่มีปัญหาบางวิชา
"เทอมนี้เอาใหม่ ไม่ไหวละ เกรดตกไปเยอะเลย" แม่สวมบทเสนาธิการ
"เอาไปทำมายยยย...เกรด ยังต้องใช้อีกเหรอ" กระผมดำเนินการสนทนาไม่ให้ขาดช่วงบ้าง
"ก็ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด" แม่เน้นย้ำสังคมศึกษาเรื่องหน้าที่พลเมือง
"เรียนเพื่อเกรดว่างั้น งั้นย้ายไปโรงเรียนXXXให้หน่อยสิครับ เดี๋ยวจัดห้ายยยย..." รู้กันๆ
"ไม่ได้ว่าอย่างนั้น ก็เรียนเอาความรู้ไปต่อมหา'ลัย" แม่เริ่มเสียเชิง แถไปเรื่อย
"เรียนสิ่งแวดล้อม ตารางธาตุ ไปรียนปิโตรฯ ฮาไปมั้ย?"
แม่เลยปิดประตู แม่จะอ่อนเชิงมากเมื่อไม่ได้อยู่กับพ่อ
ก็รู้ๆกันอยู่ว่าแม่ผมเก่งขนาดไหน ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวหาว่าว่าแม่ตัวเองอีก
ครับ...พ่อกลับบ้านพอดี แม่เอาเรื่องทั้งหมดเล่าให้พ่อฟังข้างนอกห้อง
เสียงเบามาก กลัวกระผมได้ยิน แล้วจะนำข้อมูลไปใช้ในการเข้าตี
แล้วเรื่องอะไรที่กระผมจะไม่แอบฟัง
เสียงเดินทางได้ดีกว่า ในตัวนำที่เป็นของแข็ง ว่าแล้วก็เอาหูแนบผนัง
พ่อไม่พูดอะไรมาก พูดแค่ว่า "เอาเกรดไปใช้กับแอดมิชชัน จะให้ลูกสอบเหรอ"
แล้วแม่ก็กลับมาเป็นปกติ
แม่กระผมเหมาะมากกับระบบสังคมนิยม สั่งขวาหันซ้ายหันได้จริงๆ
แม่กระผมไม่ชอบดูหนัง เพราะไม่ทันเข้าใจพระเอกก็ตายห่าไปแล้ว
แม่กระผมชอบอ่านหนังสือ เพราะทบทวนได้หลายรอบ ไม่โผล่แล้วหายแบบซับไตเติ้ล
หนังเรื่องไหนที่พ่อว่าฮา แม่จะหัวเราะเป็นบ้าไปเลย เรื่องไหนพ่อว่าไม่ดี แม่จะเงียบ
หลายครั้งที่พ่ออยากกินอะไร แม่จะเข้าใจว่าต้องการกินกับตัวเอง
จึงแทรกความคิดสร้างสรรค์เข้าไปด้วยเสมอๆ เช่น
"ซื้อยำตีนไก่มากินหน่อยสิ" "ยำรวมมิตรใช่มั้ย" ...
"ต้มไก่กินดีมั้ยวันนี้" "ไม่ทำลาบเหรอ" ...
ทุกวันนี้ยังคิด ใครจะทนแม่ได้เท่าพ่อ
หลายครั้งที่ต้องถามพ่อว่าแม่ฟังผิดหรือจงใจกันแน่ เพราะบางคำมันต่างกันเหลือเกิน
แม่มีปัญหากับทุกเรื่องที่ใช้สมอง
นั่งพิมพ์งานให้แม่ แม่ถามว่าเสร็จรึยัง ในขณะที่เครื่องปรินท์กำลังไถกระดาษหน้าสุดท้าย
คงจะแปลกใจสินะครับ ว่าทำไมต้องว่ากันด้วยเรื่องแค่นี้
แต่กรณีนี้แปลกแน่ เพราะแม่ถามหลังจากรอรับไปทีละหน้า อ่านอย่างนาน นับแผ่นเสียงดัง
แล้วยังมาถามว่าเสร็จรึยัง... ทั้งๆที่นับได้61 จาก62
นั่งรอแม่ทำกับข้าว "คราวก่อนแม่ทำเค็มมาก คราวนี้ขอลดลงหน่อยครับ"
"คราวก่อนแม่ใส่น้ำปลาเยอะไปหน่อย"
พอนั่งกิน เค็มเหมือนเดิม เพราะแม่ใช้ซีอิ๊วเยอะๆแทน
เวลาแม่อ่านหนังสือ สกุลไทยเล่มเดียวอ่านได้เป็นอาทิตย์ แต่จำได้ละเอียดยิบ
แม่เป็นพวกบัณฑิตสายถึก...
แม่ภูมิใจมากกับการเรียน4ปีจบแล้วหางานทำได้ภายในครึ่งปี
แม่ชอบคุยเสมอว่านามสกุลแม่เก่งทุกคน กระผมก็เลยต่อท้ายให้ว่า...
"ถ้าไม่มีแม่กับป้ามิตร" แต่แม่ก็มีความพยายามมากว่าหลายเท่า
แม่คิดว่าหมอเป็นอาชีพที่ดีที่สุด เพราะมีความประทับใจหมอที่มารักษาขาให้ในตอนเด็ก
รวมไปถึงเงินที่ได้รับในแต่ละเดือน... (- -)
ตอนแรกได้ปิโตรฯก็ไม่อยากให้เรียน พอได้ยินเงินเดือนแค่นั้นแหละ เงียบแบบพ่อสั่ง
ตอนน้องได้ค่ายอัจพร้อมค่ายโอ แม่ถามอ.วรรณวลัย อ.ว่าให้เรียนตามลำดับขั้น
แต่กระผมสั่งว่าให้ไปโอ แม่ก็ว่าอาจารย์เขาว่ามาอย่างนั้น ไปไม่ได้
"ถ้าคิดว่าลูกแม่ธรรมดาก็เรียนไปธรรมดาๆนั่นแหละ อย่าเลยหมอน่ะ เพราะหมอต้องข้ามขั้น"
เพราะพวกที่จะติดหมอ(ในความคิดผม)มันต้องเรียนทุกอย่างจบภายในม.5เทอมต้น
ถึงจะไม่อ้วกแตกตอนสอบ...
แม่ดูคนตามอายุตัวมากกว่าอายุสมอง เลยโดนลูกปั่นหัวเล่นทั้งพี่ทั้งน้อง
ยายก็พอๆกัน แต่ยายคิดว่ายายแก่กว่าแม่ เลยหนักกว่านิดหน่อย นึกภาพออกมั้ยครับ
ยายบอกว่า "หมอเป็นอาชีพที่มีเกียรติ ใครก็ว่าเก่ง คนสอบได้เข้าไปเรียนมีน้อย"
"หมอรับ1000กว่า ของบิ๊กรับ100กว่า" ลุงหัวเราะแทบตกเก้าอี้ เพราะลุงก็เกลียดหมอ
ตอนนั่งฟังเพลง "ติดแต่อันนี้แหละถึงไม่อยากเป็นหมอ" หมอไม่ฟังเพลงเหรอวะ?
ครับ...นี่คือข้อเสียของการพูดแบบไม่มีข้อมูล
ญาติสายวิศวะบอกว่าเรียนปิโตรมันยาก ที่ทำงานมีน้อย
ญาติสายกสิกรชนก็บอกให้เรียนหมอ ตามสเต็ปไทยบ้าน
ญาติสายบริหารสนับสนุนปิโตรเต็มที่ เพราะไม่มีวิศวะสาขานี้ในตระกูล
ขาดหมอกับงานเอกชนที่ไม่ใช่วิศวะ ประมาณว่าตระกูลข้าราชการตั้งแต่สมัยไหนก็ไม่รู้
ญาติตัวประกอบอื่นๆก็มาเภส่งเภสัช นิติส่งนิติศาสตร์ ไปเรื่อย
แต่ไม่มีผลต่อการตัดสินใจของญาติฝ่ายบริหาร
รุ่นของแม่ทั้งหมดถูกกำหนดให้เรียนครูและวิศวะ ผลออกมาเบี้ยวไปนิดเดียวเอง
พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน ย๊าว...ยาว... September 26 When did you get back?เมื่อไหร่คุณจะเอาหลัง?
แปลลาวๆเลย
ก็นะ วันนี้ว่างมาอัพสเปซทั้งที หลังจากประสบปัญหาทางความคิดนิดหน่อย
อยากอัพนะ แต่ขี้เกียจพิมพ์
เอาเป็นว่าถ้ามีน้ำใจต่อกันก็คอมเมนท์ไว้นิดนึง
จะได้เป็นกำลังใจในการอัพครั้งต่อไป
ป.ล.ถ้าเข้ามาแล้วผิดหวังว่าทำไมอัพสั้นจัง
ก็ขอตอบว่า "ผมปวดข้อมือครับ"
ปวดควายๆเลยแหละ ปวดมากๆ
สำหรับท่านที่อ่านจนเบื่อแล้วนะครับ
ก็ขออภัยที่ทำให้เสียเวลา
ป.ล.(2) ช่างไร้สาระมากมาย June 30 Journeyโว้ย!!!
โลกทำไมมันช่างโหดร้ายเช่นนี้!!!
ฟ้าทำไมไม่ประทานแรม2GBมาเสียบที่คอมพ่อซักตัวน้อ
ทำไรทีต้องรอโปรแกรมไวรัส(กระผมว่ามันนั่นแหละไวรัส)สแกนไวรัสเสร็จก่อน
และ มันเป็นโปรแกรมแบบอัตโนมัติทุกครั้งที่เปิดเครื่องทั้ง3โปรแกรม
จะปิดก็ไม่ได้ หาไม่เจอ และหามาเป็นปีแล้ว
แถมตอนกำลังพิมพ์เนี่ย มันยังสแกนไม่เลิกเลย
จบการบ่น
- -
วันนี้ไปสอบลัดเข้าค่าย4มา
แหม ขอสอบมันก็ไม่ยากกว่าที่คิดนะ แต่ไม่ได้เตรียมตัวไป
ก็แบบว่าล่ะ กะไปสดเหมือนตอนค่าย2 ค่าย3
แล้วก็แห้วเหรียญคือบทสรุปของความสด
แต่ก็นะ ได้สัมผัสบรรยากาศเดิมๆ
ยังไม่เคยลืม ว่าตอนที่จะสอบค่าย1รู้สึกยังไง คิดอะไร
เหมือนคนแก่เลยอ่ะนะ มานั่งนึกถึงความหลัง
ใครอ่านแล้วคิดว่าไม่มีส่วนร่วมก็อ่านต่อไปเถอะนะครับ จะได้ไม่มาเสียเที่ยว
....กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว....
(คิดว่าจะใช้สำนวนแบบนิทานประกอบภาพนะ)
ตอนนั้นมีเกรียนคนหนึ่ง ชื่อว่าบิ๊ก แม่เรียกว่าไอ้อ้วน กำลังเรียนม.4
ในการปิดเทอมก่อนขึ้นม.4นั้น เขาได้ไปเรียนกวดวิชาเคมีมา
ก่อนที่จะไปเรียนนั้นเขาคิดไว้แล้วว่า...จบม.3จะเล่นเกมอยู่บ้าน
แต่แล้วก็มีบัญชา มาจากมารดา ให้ไปศึกษา ที่กวดวิชา chemอาจารย์อุ๊
โดยผู้มอบแสงสว่างนี้คือพี่ปาล์ม ตอนนั้นเซ็งพี่ปาล์มมาก
แบบว่า"บอกแม่ผมทำไมครับว่ามันมีที่เรียน ไม่อยากไป จะเล่นเกมๆๆ"
แต่แล้วเขาก็ไปเรียนโดยดี แต่ก็ยังมีเงื่อนไขว่า"เกิน1วิชา ไม่เรียน"
แต่พอกลับมาเขาก็สามารถใช้สิ่งที่เรียนมาในการเรียนเคมีได้ดีเยี่ยม
จนวันหนึ่ง จุดเปลี่ยนของชีวิตก็มาถึง
ทั้งโฆษณาจากรุ่นพี่ และอาจารย์ที่แนะนำแกมบังคับไห้ลงสอบซะ
ก็ได้ตัดสินใจลงสอบโอลิมปิควิชาการสอวน.ค่าย1
ตอนแรกกะจะลงชีวะ แต่ก็มีหลายคนบอกว่า"คุณไม่เหมาะกับชีวะ"
ก็แปลไทยเป็นไทยว่า ไอ้ควาย ไปลงเคมีไป๊
ก็นะ ชอบชีวะ แต่ดันถนัดเคมีก็เลยลง
ตอนไปเขียนไปสมัครก็เขียนผิด อาจารย์ก็เลยขุ่ว่า...
"เดี๋ยวไม่ให้สอบเลยหนิ อิอิ"อาจารย์หน้ายังสาวกล่าว
"แล้วอาจารย์จะเสียใจครับ"นักเรียนหน้าอย่างแก่สวนกลับทันควัน
และเวลาก็ผ่านไป ไม่มีการติวจากรุ่นพี่ มีแต่อาจารย์
อาจารย์ก็ไม่อยากสอน เพราะสอนไปก็เหนื่อยเปล่า รุ่นก่อนมันได้3
รุ่นนี้มันจะได้ถึงครึ่งคนรึเปล่ายังไม่แน่ใจ
แต่ไอ้บิ๊กมันก็ได้ตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่ เขาตั้งใจมาก
เพราะเขาอยากให้รุ่นพี่คนหนึ่งเห็นความสามารถ เขาจึงลงสอบโอฯ
ติววันสุดท้ายก่อนสอบ
เขาได้ขอร้องให้อาจารย์สอนจนถึงวินาทีสุดท้าย
ท่ามกลางบรรยากาศที่เรียกว่าอึมครึม กดดัน รีบเร่ง เคร่งเครียด
และสีหน้าของแต่ละคนรวมทั้งอาจารย์บอกว่า "หนูอยากกลับบ้าน~"แล้วโว้ย!
และพอผ่านการสอนปริมาณสารสัมพันธ์ที่ไม่ถึง30นาทีจบ
"(มึง)จะเอาเรื่องอะไรอีกล่ะฮึ ศิขรินทร์"อาจารย์วราภรณ์กล่าว
เพื่อนๆก็กดดัน ก็เลยจบการสอนเพียงเท่านั้น
วันสอบ...
ก็เอาหนังสือเคมีทั้งหมดยัดใส่กระเป๋าเอาไปเป็นเครื่องราง
แล้วก็วิ่งเล่นบนตึกเอาเหงื่อเล่นๆ ไร้สาระมาก ปัญญาอ่อนสุดๆ
แล้วก็นั่งสอบ ข้อสอบปริมาณสารสัมพันธ์เยอะมาก อ่านก็ไม่เน้น
ก็เลยคิดสูตรสดๆในห้อง ได้PV=nT แบบว่าเอาสูตรมารวมกัน
ไม่มีRซะงั้น ก็เลยหมดใจมากพอสอบเสร็จ ทำข้อสอบเต็มเวลา
ตอนสอบเสร็จโอ๊ตมันมาพูดว่า"ไปด้วยกันนะบิ๊ก" อ๊อเหรอ...ไปก็ไป
ตอนนั้นรู้สึกว่าตัวเองแห้วละ ก็เลยไปปรับทุกข์กับท่านศิริชัย
กะว่าจะปรับให้มันลดลง แต่ท่านศิริชัยก็ช่วยจูนให้มันแรงขึ้น
"(กู)บอกเธอแล้วว่าให้ลงฟิสิกส์ เนี่ย มันไม่เชื่อครู"แม่ง...
แล้ววันเวลาก็ผ่านไปถึงวันประกาศผล
ไม่ได้รู้เลยว่าประกาศวันนั้น แบบว่าไม่ใส่ใจมาก เย็นวันนั้นอยู่บ้าน
เภาเป็นคนโทรมาบอก ตอนที่กำลังกินข้าวอยู่ จำได้ดีเลยเพราะว่า...
ตอนนั้นกำลังคุยกับแม่เรื่องพี่ปาล์ม พร้อมกับ(เศษ)ซี่โครงหมูที่ติดฟัน
"เฮ้ย บิ๊ก มึงได้ที่1ว่ะ"เภากล่าวด้วยน้ำเสียงแบบว่าเซ็งๆ
"เออๆๆ เดี๋ยวกูออกไปดูด้วย"เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเซ็งกว่า...กำลังกินแซบๆ
พอไปถึงก็พบชื่อตัวเองถูกพิมพ์อยู่หลังเลข1 ตอนนั้นคิดได้แค่ว่า...
"แม่งเรียงไงวะ ตามชื่อโรงเรียนรึเลขที่สอบ"ตอนนั้นมันมาเป็นคู่ๆ
แต่พอดูก็ อ่าว...มีเพื่อนอีกโขยงนึงอยู่ ก็สบายใจที่ไม่ได้ติดคนเดียว
วันต่อมาอาจารย์ก็มาบอกว่ามันเรียงตามคะแนน ความรู้สึกก็...
ได้ไงวะ?
หลายวันต่อมาก็มีการประกาศหน้าเสาธง ให้หลังมาเกือบ3อาทิตย์
มีเด็กคนนึง เป็นเกรียนม.2/1มันกล่าวว่า"หน้าแบบงี้ติดด้วยเหรอ"
ตอนนั้นกำลังรีดเร้นจักรไปที่เท้า พูดในใจว่า"ฝ่าเท้าพิฆาตเกรียน!!!"
แต่ก็เป็นอ.ก็พูดชื่อเขาพอดี ไอ้นั่นก็รอดตัวไป จักระก็ลงพื้นแทน ดังตั้บๆๆ
"ศิขรินทร์ ศรีหาญ ได้รับการคัดเลือกให้เข้าอบรมในสาขาเคมีค่ะ"
"เขาได้ที่1ด้วยนะคะ"ไอ้เกรียนอ้าปากค้าง เออ!หน้าอย่างกูนี่แหละ
ตอนนี้มันอยู่ม.4 ยังจำหน้ามันได้แม่นเลย เหอะๆ ไม่ใช่ใครหรอก
หึหึหึ
ตอนนั้นเขามองไปทางม.6ห้องที่7 แต่ต้นมะขามก็บังซะมิด
คำนับล้านวิ่งไปมาในสมอง กลั่นกรองออกมาได้ว่า...
"พี่เมย์ครับ ผมทำได้แล้วครับ"แต่ก็ได้แค่คิด เพราะเขาไม่หล่อ ไม่มีสิทธิ์พูด
แต่ในใจเขาก็รู้ดีว่าเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นในอนาคตคงไม่ธรรมดา
แต่จะทำไงได้ ก็ดันติดไปแล้วนี่หว่า คงต้องมีเส้นทางที่ต่างออกไป
จบองค์1:ปฐมบทของการเดินทาง
เรื่องเล่าของเกรียนฝึกหัดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
"ไอ้อ้วน"ยังต้องฟันฝ่าอุปสรรคอีกมากมาย ทั้งเรื่องงานและอาหารการกิน
พี่เมย์จะรับรู้มั้ย อ.ศิริชัยจะว่าอย่างไร ต้นมะขามจะขยับหนีหรือไม่
ติดตามชมได้ใน "...The story of the BiG(.H.):อ้วน+ไม่หล่อ ขอเป็นพระเอก..." June 23 ปัดฝุ่นเอาล่ะ
อัพเรียกแขกซะหน่อย
ขออภัยทุกท่านที่กระผมปล่อยปะละเลยสเปซนี้มานานแสนนาน
เนื่องด้วยเหตุผลบางประการ
เอาล่ะ
ถ้าไม่รังเกียจก็เข้ามาบ้างนะ...เพราะหลังจากนี้จะพยายามอัพบ่อยๆ
เพราะกระผมหาทางออกให้กับชีวิตได้แล้ว
อืม
ที่ลบข้อความเก่าๆทิ้ง เพราะ เห็นว่ามันโหดร้ายต่อสุภาพชน ผู้ดีและสตรีมีครรภ์ไม่ควรอ่าน
อาจทำให้ลูกท่านหน้าโหดกว่าบิ๊กได้(อ่าหึ้ย...)
ครั้งนี้เป็นครั้งแรกของปีที่อัพสเปซ จึงขออภัยที่ไร้สาระด้วย
ขอเวลาศึกษาสเปซของชาวบ้านท่านอื่นก่อน ว่ามันสมควรจะมีข้อความแบบไหน
งั้น
ประเดิม
...
ตอนนี้ห้องเราก็กำลังขยันขันแข็ง อ่านหนังสือกันเต็มที่ แต่ทำมั้ย...กระผมจึงมิได้อ่านกับเขาบ้าง
เซ็งแม่กับพ่อ ไม่รู้จะเอาอะไรนักหนา
ก็อย่างว่าแหละ ในกมลสันดาน กระผมมันก็มิใช่เด็กเรียนอยู่แล้ว
ที่มันฮึดขึ้นมาหน่อยก็เพราะห่วงอนาคต+อยากโชว์พาวพี่เมย์ ก็แค่นั้น
แต่พอเครื่องร้อนได้ที่ คะแนนเกินคณะที่อยากได้แล้ว ก็บังเกิดความคร้านในอารมณ์
แล้วก็ส่งผลให้ แสดงพฤติกรรมดังที่ทุกท่านเห็นเช่นในปัจจุบัน
อยากเป็นหลายอย่างนะ คณะที่เลือกไว้ก็คงเภสัชฯ(พอลุ้นๆ) ถ้าไม่ได้ก็เอาคณะวิทย์เคมี(ติดชัวร์)
เหอๆๆ ปานนั้นยังจะอยากได้พสวท.กับเขา ก็อยากนะ อุดมการณ์ใช่ แต่ความสามารถไม่ถึงมั้ง
ขี้เกียจ+บุคลิกไม่ให้
ไม่ได้อิจฉาที่เขามีงานทำแน่นอน ได้เรียนสูงฟรีๆ พ่อแม่ภูมิใจ แค่อยากได้ปลดปล่อยความสามารถได้แค่นั้น
ความฝันมีหลายแบบ แต่ถ้าจะเอาดีทางนี้ กระผมก็มีอีกฝัน
"จะทำระเบิดที่รุนแรงที่สุดในจักรวาล"
แต่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่มีอะไรแรงกว่านิวเคลียร์ฟิวชันหรอกครับ
จะมีก็แต่เร่งให้มันแรงขึ้นไปอีก
แต่ก็คงต้องรอให้คนเข้าไปอยู่ในดวงอาทิตย์ได้ก่อน ค่อยว่ากัน
ครั้งแรก(ของปี)ก็พอหอมปากหอมคอ พอได้อัพกับเขาบ้าง
ก็ขอตั้งกฎนะครับ
"ทุกข้อความในนี้เอาไปคุยกันได้ แต่อย่าให้ถึงหูพ่อแม่" เพราะกระผม(กู)อาจซวยถึงขั้น
ขนาดที่ไม่มีสิทธิ์เลือกคณะเรียนเองได้ และเป็นคนวิกลจริตที่ฆ่าคนแล้วไม่มีความผิด อย่างแน่นอน
ก็คงจะพูดกับคนที่นำข้อมูลไปทูลพ่อแม่ ญาติ และคนรู้จักของพ่อแม่ของกระผม ได้แค่ว่า
"ควย! มึงทำชีวิตกูพัง"
อย่าทำเลยนะครับ คืดซะว่าบิ๊กขอร้อง |
 ขี้เกียจเข้าบล็อกก็ลงไว้นี่เลย
|
|||||||||||||
|
|
